Fibra optike në zonat rurale dhe malore

Të sjellësh fibrën optike në një zonë urbane të dendur është mbi të gjitha çështje organizimi. Ta çosh atë në një fermë në mes të shpatit, në një fshat malor ose përgjatë një lugine anësore është njëkohësisht problem teknik, ekonomik dhe logjistik. E megjithatë pikërisht atje lidhja ua ndryshon më shumë jetën njerëzve.

Vështirësitë janë konkrete. Distancat mes një ndërtese dhe tjetrës janë të mëdha, prandaj kostoja për çdo përdorues të lidhur rritet me shpejtësi. Terreni është i pjerrët, shpesh shkëmbor, dhe dritaret e punës janë të kufizuara nga stina: mbi një lartësi të caktuar periudha e përshtatshme për gërmim zvogëlohet në pak muaj. Kësaj i shtohen kufizimet peizazhistike dhe nevoja për të kaluar nëpër prona private, pyje dhe toka bujqësore.

Zgjidhjet kalojnë nga aftësia për të zgjedhur teknikën e duhur pjesë pas pjese. Aty ku ekziston një linjë elektrike ajrore mund të ketë kuptim vendosja e fibrës në ajër mbi të njëjtat shtylla, duke ulur ndjeshëm gërmimet dhe kostot. Aty ku ekzistojnë tubacione ose infrastruktura tashmë të vendosura, ia vlen të ripërdoren. Aty ku duhet gërmuar, mikrotranshja përgjatë rrugës ekzistuese është pothuajse gjithmonë e preferueshme ndaj një gjurme të re në fushë të hapur.

Logjistika malore kërkon më pas një vëmendje të veçantë: tamburë me përmasa të përballueshme, mjete të përshtatshme për rrugë të ngushta e të pjerrëta, dhe aftësia për të punuar në mënyrë të pavarur larg magazinës. Kemi mësuar se një ditë e humbur për një material të harruar poshtë në luginë, në këto kushte, vlen dyfish.

Rezultati, megjithatë, e shpërblen mundimin. Një fshat i lidhur do të thotë se dikush mund të punojë në distancë pa u zhvendosur, se një bujtinë mund t'i menaxhojë rezervimet online, se një ndërmarrje e vogël zejtare mund të mbetet aty ku ka lindur. Për një territor si Tiroli i Jugut, ku mbajtja e zonave periferike të banuara është një çështje serioze, rrjeti është infrastrukturë shoqërore përpara se të jetë teknologjike.